Nieuws & blog

SKA-medewerker Brenda Born opnieuw op werkbezoek in India

Brenda Born, één van onze medewerkers, gaat in februari 2016 voor de 2e keer met een FNV-delegatie mee naar India om kinderdagverblijven van de vrouwenvakbond SEWA te bezoeken. Op de website van de FNV staat een interview met Brenda:

"Veel leren van de trots van Indiase vrouwen"

India, dat leek haar wel wat. Toen Abvakabo FNV samen met FNV Mondiaal in 2012 een oproep deed om een fondsenwervingsidee in te sturen voor de Indiase vrouwenvakbond SEWA en haar kinderdagverblijven, kwam ze met een eigen plan. Brenda Born (1966), pedagogisch specialist op een kinderdagverblijf in Amersfoort, werd uitverkoren en mocht SEWA bezoeken. Sindsdien zitten de strijdbare Indiase vrouwen en hun snel tevreden kinderen in haar hart.

Brenda Born maakt een 'magisch flesje' op een kinderdagverblijf in India

Brenda Born maakt ‘magische flesjes’ in een kinderopvang in Chennai, India, 2012. Ze zei het in 2012 al: “Hier in Nederland heerst minder trots en ook minder strijdvaardigheid. Nederlandse kinderen zijn niet snel tevreden en we tellen te weinig onze zegeningen.”

Mad Max-film

Brenda had dit al eerder geconcludeerd. Jaren geleden was ze eens samen met een rugzak-vriend drie maanden door India getrokken. “Ik dacht dat ik in een Mad Max-film terecht was gekomen. Ik vond het er bij aankomst best eng.  Mensen die om zes uur ‘s morgens langs de weg sliepen, overal vuurtjes, de geur van verbrand rubber en mensen die in het hotel op de grond lagen.” Maar na een goede nachtrust bleek er interessant leven op straat. “Ik hou zelf wel van uitersten en dat is India ook: mooi qua kleur en bloemen, maar ook goor en keihard. Het land is een uitdaging.”

Economisch onafhankelijk 

De titel ‘kaderlid van de FNV’  is misschien te veel gezegd, vindt ze zelf. “Ik ben gewoon een lid dat af en toe actief is.”Vanuit die gedachte stuurde ze een fondsenwervingsidee in voor een van de projecten van FNV Mondiaal. SEWA staat voor Self Employed Women’s Association. Deze bond verbetert de levensomstandigheden en levensonderhoud voor de armste vrouwen en hun gemeenschappen, die geen vast werk hebben en elke dag moeten zien te overleven. SEWA helpt de vrouwen zelfstandig en economisch onafhankelijk te worden.

Enkele jaren geleden richtte SEWA kinderdagverblijven op. Om kinderen een goede start te kunnen geven, en de hardwerkende moeders en zusjes de mogelijkheid te bieden hun handen vrij te maken om bijvoorbeeld te leren lezen en schrijven en het belang van onderwijs in te zien. Die kinderdagverblijven hadden financiering nodig.

Rammelaars van luciferdoosjes

Brenda's fondsenwervingsidee (kinderen een product laten maken en dat aan de ouders verkopen) kon ze niet uitvoeren, omdat ze van baan veranderde. Maar tijdens het bezoek aan India werd ze vooral geraakt door de kracht van de Indiase vrouwen en het geluk dat kinderen uitstraalden, blij met kleine dingen. Wat ze bijzonder vond, was de inventieve manier waarop de medewerkers daar hun speelgoed fabriceerden. 

“Ze maakten rammelaars van luciferdoosjes met stenen waar ze een stokje door stoken”, zo vertelde Brenda in 2012. Zelf bracht ze flesjes met glitters en lovertjes mee, die ze met water vulde waarmee ze ‘magische flesjes’ maakte. Het schudden gaf een bijzonder effect. De kinderen vonden het geweldig om te leren hoe ze dit zelf konden maken. 

Bonbondoosje 

Uit India nam ze een belangrijk idee mee naar Nederland: het opzetten van een webwinkel met handwerkproducten die SEWA-vrouwen zelf maken. In 2013 brachten enkele SEWA-vrouwen een tegenbezoek aan Nederland, waar ze onder meer enkele dagverblijven bezochten, ook die van Brenda. Onder het motto  ‘Geluk zit in een klein doosje’  informeerde ze alle ouders en collega’s over SEWA.

“Daarna heb ik hen gevraagd om een doosje met simpel geluk te maken. Omdat de kinderen daar al heel blij zijn als ze met steentjes een toren kunnen maken. Ik kreeg toen heel wat doosjes ter grootte van bijvoorbeeld een bonbondoosje en daar paste verrassend veel in: een klein boekje, een potloodje enzovoort. De kinderen versierden ze. Uit het dorp waar ik woon kreeg ik ook verschillende pakketjes. Eén kind schreef: ‘Het doet me heel zeer dit af te geven, maar toch geef ik het graag.’ De SEWA-vrouwen waren er heel blij mee. Want het gaat niet om groot, maar om de inhoud en de liefde waarmee je die maakt.”

Niet loslaten 

Volgend jaar hoopt ze weer naar India te gaan om SEWA te bezoeken. (update:  in februari 2016 gaat Brenda met een FNV-delegatie mee naar India om SEWA te bezoeken – red.)“Ik ben zo door hen geïnspireerd geraakt, dat ik graag iets wil doen. Mijn eigen financiële middelen zijn beperkt, maar ik wil iets duurzaams neerzetten dat vanzelf gaat stromen richting SEWA. Met het webwinkeltje heb ik een paar honderd euro aan producten verkocht, dat aan de kinderdagverblijven is gestuurd.” Inmiddels heeft ze ook een Facebookpagina aangemaakt: SEWA kleding.

“Maar ik krijg te weinig producten aangeleverd. Het gaat allemaal niet gemakkelijk, maar ik kan het niet loslaten.” Dat zit ook een beetje in haar natuur, denkt ze. “Ik had altijd al iets van dat ‘zorgen voor elkaar’. We waren vroeger kerkelijk en voor die vastenacties was ik altijd wel in. Ik vind het belangrijk om te laten weten dat er ook andere omstandigheden zijn waarin mensen moeten zien te overleven. Niet alleen aan jezelf denken, maar ook aan anderen. Wees je bewust van wat je hebt en probeer het ook voor anderen prettig te maken. Want geluk zit echt in een klein doosje.”

De straat op

Ze port dan ook regelmatig Abvakabo-bestuurders op om nog aan SEWA te denken. “Ik zorg dat die aandacht niet helemaal verdwijnt, want we kunnen zo ook andere leden inspireren. En wijzelf kunnen er nog steeds van leren, onder meer van de trots van de vrouwen in India. We worden nu in Nederland erg geconfronteerd met bezuinigingen op de kinderopvang. Vorig jaar was ik op een congres in Utrecht en daar zei een hoogleraar uit Amsterdam dat de kinderopvang de zwaarst getroffen sector van de huidige crisis is. En dat komt allemaal op het bordje van de kinderen, zei hij. Toen dacht ik: wij vinden kinderopvang heel belangrijk! We zouden dus massaal de straat op moeten gaan, zoals de Indiase vrouwen dat ook doen. Daar moeten en kunnen wij in Nederland van leren.”

Interview door Astrid van Unen

Bron: FNV Mondiaal

Meer nieuws