Nieuws & blog

Klusje doen - column Ingeborg van Rijssel

Het is rustig bij mijn ontdekkende peuters. Er wordt ergens gepuzzeld en gebouwd en in de huishoek lijkt een gezellig theekransje gaande te zijn. Ik zie een meisje opgefrommeld op het houten bankje liggen en een jonge dokter, van net drie schat ik, bekijkt haar oren. Een ander meisje dient haar, met een vermakelijk glimlachje, een prik toe. Prachtig rollenspel. Maar schijn bedriegt...

Ik mis namelijk twee doerakken. Ik vraag aan mijn stagiaire waar ze nou steeds naar toe gaan. En wat doen ze? Ik stel mij wat verdekt op... Net als ik dit heb gevraagd komen ze, giechelend en een beetje sluipend, terug naar binnen. Dat ziet er verdacht ondeugend uit, schiet het gelijk door mijn hoofd. Eén van hen heeft een roze gieter in zijn handen. Ze sluipen gewoon door alsof ik ze niet zou zien. Hun pretoogjes op de roze gieter gericht. 

Dan, als ik verder kijk, zie ik water onder uit het houten keukentje van de huishoek komen. De vloerbedekking begint al te krullen. Huh?? Nu valt het kwartje bij mij. De heren loodgieters halen water met de roze gieter en gieten dit het gootsteentje in. Zoals het hoort natuurlijk. (en waarschijnlijk zijn we al een paar gietertjes verder) Ware het niet dat dit gootsteentje hartstikke nep is en het water terechtkomt in het niets...

Langzaam vloeit het water door de kieren van het retrokeukentje. Niet bestand tegen zoveel vocht in één keer. De loodgieters van het naamloze klussenbedrijf hangen met hun hoofd in de gootsteen en smoezen met elkaar. Dan kijken ze elkaar verschrikt aan, kijken nog een keer het gat in en beginnen dan gillend te lachen. Het water bereikt hun voeten. Ze springen op en neer in de plas en lachen nog steeds. Als de junior loodgieters bukken om in het gootsteenkastje te kijken, zie ik hun pampers boven hun broek uitkomen. Ik moet stiekem toch wel even lachen....

Ze sprinten met de stagiaire naar de grote keuken op zoek naar handdoeken uit het kastje daar. De twee klussers komen terug en beginnen woest te dweilen. Met twee washandjes... Ik lach en kijk toe en bewonder hun moed. Ze dweilen en dweilen, lachen nog steeds naar elkaar, springen door het water en wringen de washandjes ook weer uit. Hee, dat hebben ze ergens iemand zien doen, denk ik. Dat kan niet anders. En zo blijven ze dweilen en ook weer uitwringen. Telkens weer.

Ik zet ongemerkt een groen peuterpannetje neer en ja hoor; het dweilen en uitwringen heeft eindelijk effect! De loodgieters hebben nog steeds de grootste lol samen. De natte lappen gaan ruw over de vloer en de druppels vliegen om onze oren, maar ik moet zeggen dat de samenwerking en collegialiteit tussen deze twee perfect is. We vissen nog een schattig, maar helaas kletsnat rieten koffertje onder uit het keukentje met een druipende gehaakte Dikkie Dik erin. Die moet er al helemaal niet om lachen. Ik pak hem vast en voel de natte watten door zijn vachtje komen. Arme Dikkie Dik. Uitgeknepen lig hij nu op de verwarming...

Wanneer de klus eindelijk geklaard is, ploffen de heren in de huishoek en drinken, onderuitgezakt, samen nog even een bakkie Senseo. Vers gezet door de jonge dokter.

Wat een prachtige dag weer!

Meer nieuws & blogs