Bel onze klantenservice: 033 - 470 13 03 Inloggen op Mijn Ska
 
033 - 470 13 03 Menu
 
U bent hier: Home / Nieuws & actualiteit / 2017 / 09 / 12 / Medisch centrum Zuid - column van Ingeborg van Rijssel

Medisch centrum Zuid - column van Ingeborg van Rijssel

Geplaatst op: 12 september 2017

Hij is 3,9 jaar. Blond, vrolijk en vol zelfvertrouwen. Hij loopt onrustig heen en weer met een smartphone aan zijn oor. Hij kijkt ernstig dus het gesprek zal best wel ergens over gaan. Hij kijkt naar de grond met een bezorgde blik. Wat is er nou gebeurd? denk ik. Hij klimt op het keukentrapje van Ikea, dat naast het aanrecht staat, en neemt op het bovenste zitje plaats. Zijn smartphone wisselt even van oor en zijn arm hangt losjes over het aanrechtblad heen. Zijn vingers tikken op het rvs-blad. 

Daar komt zijn vrolijke springkikkervriendinnetje aan. Ze is 3,7 jaar oud, klein en met vrolijke staartjes in. Ze sjouwt zuchtend een boodschappentas met zich mee en lijkt plannen te hebben voor een reisje. Ik zie een Senseo-apparaat, wat fruit en een portemonnee in de tas. Ze smijt de tas voor de voeten van haar blonde vriendje en roept luid dat ze "gahaan!" . 

Het vriendje kijkt haar geërgerd aan en roept dat hij aan het bellen is. Hij wisselt weer van oor, zucht en gaat verder met het gesprek.

Zijn vriendinnetje wacht niet langer. Zij gaat ervandoor. Echter zonder boodschappentas. Ojee, die pikt het niet meer denk ik verschrikt. Maar ergens halverwege hoor ik haar roepen dat ze moet plassen. Oh gelukkig. Ja, dat is wel slim voordat je een lange reis gaat maken. Toe dan maar.

Ik ben benieuwd naar de blonde beller. Hij houdt, vanaf zijn hoge kruk, nauwlettend de boodschappentas in de gaten tijdens zijn gesprek.

En dan komt er een jonge passant langs die even nieuwsgierig een blik in de tas werpt. Op zich heel onschuldig en niet wetende wat er gaande is. Misschien vindt hij de tas wel verdacht? 

De blonde beller schreeuwt vanaf zijn houten troon dat 'ie 'ervanaf moet blijven" en hij glipt de treden af naar beneden en kijkt de geschrokken passant aan. Afblijven zeg ik toch! De jonge passant kijkt verschrikt naar de blonde beller en wil weglopen. Maar dan ziet de blonde beller de stethoscoop om de hals van de passant bungelen. Hij vergeet even het dringende telefoontje en hij bekijkt de stethoscoop. Hee! Die wil ik! Mag ik die? Hij vraagt er heel netjes om. De passant, nog diep onder de indruk van de dominante blonde beller, bedenkt zich geen moment en schenkt zijn stethoscoop. De blonde beller drukt hem vervolgens zijn smartphone in de handen en draait de stethoscoop om zijn eigen hals. Hij mag gaan liggen, zegt nu de blonde dokter streng. En dat doet de kleine passant braaf. Neehee, op je buik, kijk zo! De dokter gaat plat op zijn buik op de grond liggen. Zie je? De kleine passant (toch echt maar 2,5 jaar) snapt het niet zo goed en draait in het rond totdat de dokter hem ongeduldig een zetje geef. Zo ja! De jonge, knappe dokter begint woest de kleren van de patiënt omhoog te sjorren. En dan komt daar opeens zijn lieftallige springkikkerassistentje aan. Terug van het toilet. Waarschijnlijk gaat de geplande reis toch niet door want zij neemt plaats naast hem op de grond. Hij kijkt haar verbaasd aan, vraagt zich misschien af waar zij ineens vandaan komt, maar gaat dan verder en als een geroutineerd team plukken en trekken ze aan de kleren van de kleine man totdat er een bloot ruggetje te zien is. De dokter bekijkt eerst wat bultjes van dichtbij en roept: "Wat is dat hee?" Zijn lieftallige assistente bukt zich ook, kijkt mee en zegt heel wijs dat dit muggenbultjes zijn. De dokter knikt instemmend bij deze snelle diagnose en gaat verder met het onderzoek. De stethoscoop raakt de rug, schouders, nek en hoofd van de zwijgende en zuchtende patiënt. Die laat het zich welgevallen, ondertussen bedenkende dat hij zich eigenlijk helemaal niet ziek heeft gemeld. Maar ja, vooruit dan maar. 

De dokter is klaar en hij draait zich om naar zijn assistente. Hij kijkt haar verbouwereerd aan. Hij staat paf! De knappe zuster staat daar haar wangen te poederen met een make up kwastje! Totaal niet bezig meer met de patiënt en het onderzoek. Laat staan met de dokter. Ik hou mijn adem in. Dit vraagt om irritatie in de onderzoekskamer. 

De blonde boze dokter grist naar het kwastje en zegt: Hee! Die wil ik hebben!

De zuster weigert echter het kwastje los te laten, roept dat zij hem eerder had en gaat gehaast verder met poederen. Ze kijkt lachend naar mij met haar hoofd schuin. De dokter gilt en roept nog harder om het kwastje. Hij pakt haar hand. De zuster bukt en trekt zich los uit de graaiende handen van haar blonde liefje. Ze rent krijsend weg en laat de dokter gillend achter. De patiënt gluurt ondertussen stiekem onder zijn armen door naar de woeste dokter maar durft niks te zeggen. Hij blijft heel wijs nog even liggen. En de woeste, blonde dokter stampt met zijn voeten op de vloer, smijt zijn stethoscoop door de onderzoekskamer, laat zich vallen op de grond, tegen de muur aan en met zijn armen over elkaar schreeuwt hij dat 'ie nooit meer meedoet! NOOIT, NOOIT meer! O ja, en het kleine springkikkerassistentje paradeert met haar zwiepende staartjes vrolijk voor hem langs. Met het kwastje...